Kuna domowa
Kuna domowa, Kamionka (Martes foina) – Zuchwały sąsiad człowieka
Kamionka, bo tak w gwarze myśliwskiej nazywamy kunę domową, to drapieżnik, który zamiast głębokiej puszczy wybrał sąsiedztwo ludzkich osad. Jest zwierzęciem niezwykle inteligentnym, zwinym i… hałaśliwym. To właśnie ona jest najczęstszą sprawczynią nocnych hałasów na strychach oraz postrachem drobiu i gołębi w gospodarstwach.
Wygląd – Biały śliniak i nagie łapy
Kamionka jest średniej wielkości drapieżnikiem z rodziny łasicowatych, o wydłużonym ciele i puszystym ogonie. Aby nie pomylić jej z jej leśną kuzynką, należy zwrócić uwagę na detale:
Śliniak: Plama na szyi i piersi jest śnieżnobiała. Ma charakterystyczny kształt wideł (lub kamertonu) – rozwidla się na dole i schodzi aż na przednie łapy.
Wietrznik (Nos): Jest koloru cielistego (różowy).
Łapy: Opuszki palców są nagie (nieowłosione). To przystosowanie pozwala jej doskonale przyczepiać się do śliskich powierzchni, takich jak rynny, dachówki, a nawet karoserie samochodów.
Sylwetka: Jest nieco bardziej krępa i niższa na nogach niż kuna leśna, porusza się zwykle „przy ziemi”.
Siedlisko – Miłośniczka strychów i ruin
Kuna domowa jest gatunkiem synantropijnym, co oznacza, że przystosowała się do życia w środowisku przekształconym przez człowieka. Jej naturalnym biotopem były niegdyś skaliste zbocza i rumowiska (stąd nazwa „kamionka”), ale dziś jej królestwem są wsie i miasta. Zasiedla strychy, stodoły, stogi siana, opuszczone budynki i piwnice. Potrafi wcisnąć się w najmniejszą szczelinę, by znaleźć ciepłe i bezpieczne schronienie na dzień.
Tryb życia i Menu
Jest aktywna głównie w nocy. Jako drapieżnik pełni dwojaką rolę w gospodarstwie człowieka:
Pożyteczna: Jest bezlitosnym łowcą gryzoni – masowo tępi myszy i szczury, które są jej podstawowym pokarmem.
Szkodliwa: Niestety, często zagląda do kurników i gołębników. Potrafi wpadając w szał łowiecki udusić całe stado drobiu, choć zjada tylko jedną sztukę. Jest też utrapieniem kierowców, gdyż lubi przegryzać kable pod maskami samochodów.
Jej dieta jest urozmaicona – oprócz mięsa uwielbia owoce (szczególnie czereśnie, śliwki, gruszki) oraz jaja.
Rozmnażanie – Ciąża przedłużona
Ruja (cieczka) u kun odbywa się latem (lipiec-sierpień). Występuje tu jednak ciekawe zjawisko biologiczne zwane ciążą przedłużoną. Rozwój zarodka zostaje wstrzymany aż do wiosny następnego roku. Młode, ślepe i bezradne, rodzą się dopiero w kwietniu lub maju, zazwyczaj w gnieździe założonym na strychu lub w stercie słomy.
Kalendarz polowań
Kuna domowa jest gatunkiem łownym. Polujemy na nią w terminie:
Od 1 września do 31 marca.
Na terenach występowania głuszca lub cietrzewia – przez cały rok.